माझा हा ब्लॉग सर्व मराठी वाचकांसाठी खुला आहे. इथुन काही कॉपी केल्यास कृपया ब्लॉगचा पत्ता व लेखकाचे नाव (तुषार भ. कुटे) संदर्भात नमूद करावे...

Tuesday, June 30, 2026

वाटाड्या

बदामीचा किल्ला आणि तिथल्या प्राचीन लेण्या पाहताना आम्हाला कोणत्याही स्थानिक वाटाड्याची म्हणजेच गाईडची गरज भासली नाही. त्याचे मुख्य कारण म्हणजे बदामीचा परिसर फारसा विस्तीर्ण किंवा गुंतागुंतीचा नाही. शिवाय, आजकाल इंटरनेटवर शोध घेतल्यास त्याबद्दल बरीचशी आणि पुरेशी माहिती सहज उपलब्ध होते. परंतु, हम्पीमध्ये पाऊल ठेवल्यावर येथील परिस्थिती पूर्णपणे वेगळी असल्याची प्रकर्षाने जाणीव झाली. विजयनगरच्या या उध्वस्त झालेल्या पण एकेकाळी वैभवशाली असलेल्या साम्राज्याचा विस्तार खऱ्या अर्थाने अवाढव्य आहे. इथे पावलोपावली विखुरलेल्या शेकडो वास्तूंमध्ये आणि दगडांमध्ये मोठा इतिहास दडलेला आहे. त्यामुळे या अथांग आणि विस्तीर्ण परिसराचा अर्थ उलगडण्यासाठी आणि योग्य दिशा मिळवण्यासाठी एका जाणकार आणि स्थानिक गाईडची अत्यंत आवश्यकता होती.

कणकगिरीला असताना तिथल्या काही स्थानिक रहिवाशांनी आम्हाला हम्पीमधील गाईडबद्दल प्राथमिक माहिती दिली होती. याव्यतिरिक्त, पुण्याहून हम्पीकडे निघतानाही आम्हाला एका गाईडचा संपर्क क्रमांक मिळाला होता. हम्पीमध्ये पोहोचल्यानंतर आम्ही त्या सर्वांशी संपर्क साधला. पण त्यावेळी आमची एक सर्वात पहिली आणि अत्यंत महत्त्वाची अट होती; ती म्हणजे, आम्हाला या संपूर्ण परिसराची आणि ऐतिहासिक वास्तूंची माहिती 'मराठी' भाषेतून हवी होती. आमच्यासोबत आमच्या दोन लहान मुली होत्या. त्यांना आपण ज्या ऐतिहासिक ठिकाणी फिरत आहोत, त्याचा रंजक इतिहास आणि माहिती त्यांना मातृभाषेतून अगदी सहजपणे समजावी, असा माझा हेतू आणि आग्रह होता. दुर्दैवाने, आमच्याकडे असलेल्या संपर्क क्रमांकांपैकी कोणीही मराठी भाषेतून माहिती देण्यास सक्षम नव्हते. त्यामुळे आम्ही त्यांना कोणताही सकारात्मक प्रतिसाद दिला नाही. दुसऱ्या दिवशी सकाळी कमलापूर येथील आमच्या हॉटेलमधून प्रत्यक्ष हम्पीच्या दिशेने निघताना, आज आपल्याला मराठी बोलणारा गाईड नक्की मिळेल, अशी मनात खात्री होती. हम्पीच्या थोडे अलीकडेच एका नाक्यावर एका गाईडने आमची गाडी थांबवली, पण विचारपूस केल्यावर त्यालाही मराठी येत नसल्याचे त्याने सांगितले. आम्ही थोड्याशा निराशेने गाडी पुढे काढणार, इतक्यात मागून एका दुसऱ्या गाईडने आम्हाला मोठ्याने आवाज दिला आणि तो म्हणाला, "मी मराठीमध्ये बोलू शकतो." तिथेच आमचा मराठी गाईडचा शोध यशस्वीरीत्या संपला. आम्ही लगेचच 'येरीस्वामी' नावाच्या त्या स्थानिक गाईडला आमच्या हम्पीच्या सफरीसाठी सोबत घेतले.

आमच्या हम्पीच्या या ऐतिहासिक प्रवासाची सुरुवात विजयनगर साम्राज्याच्या मुख्य पाऊलखुणांपासून झाली. त्यानंतर येरीस्वामी यांनी आम्हाला हम्पीमधील अनेक महत्त्वाची आणि विलोभनीय ठिकाणे सविस्तरपणे दाखवली. आमच्या लहान मुली दिवसभर आमच्यासोबत फिरत होत्या, आणि गाईड अत्यंत सोप्या मराठी भाषेतून जो इतिहास उलगडून सांगत होता, तो त्या अगदी तल्लीन होऊन ऐकत होत्या. येरीस्वामी यांनी आम्हाला हम्पीच्या या अफाट परिसराची अत्यंत अभ्यासपूर्ण आणि रंजक माहिती दिली. ते संध्याकाळी सहा वाजेपर्यंत न थकता आमच्यासोबत होते. खरंतर, सुरुवातीला आम्ही त्यांना केवळ एकाच दिवसासाठी सोबत घेतले होते. परंतु, दिवसभराचा त्यांचा अभ्यास, माहिती सांगण्याची पद्धत आणि एकंदरीत अत्यंत चांगला अनुभव पाहता, आम्ही दुसऱ्या दिवशीही त्यांना आमच्यासोबत येण्याची विनंती केली आणि तेही तयार झाले. पहिल्याच दिवशी हम्पीचा हा संपूर्ण परिसर किती विस्तीर्ण, गुंतागुंतीचा आणि अवाढव्य आहे, याची आम्हाला पुरेपूर प्रचिती आली होती. येरीस्वामी यांनी अत्यंत सुटसुटीतपणे, कोणतीही घाई न करता पुरेसा वेळ देऊन दुसऱ्या दिवशीही आम्हाला उरलेले हम्पी अतिशय उत्तम प्रकारे दाखवले.

या संपूर्ण प्रवासातून आम्हाला एक अतिशय महत्त्वाचा धडा आणि अनुभव मिळाला. जर तुम्ही पहिल्यांदाच हम्पीला भेट देत असाल, तर एका चांगल्या स्थानिक गाईडशिवाय तिथे अजिबात भटकंती करू नका. गाईड नसेल, तर इथल्या त्या अवाढव्य आणि एकसारख्या वाटणाऱ्या दगडी अवशेषांमध्ये तुमची भटकंती पूर्णपणे दिशाहीन आणि कंटाळवाणी होऊ शकते. येरीस्वामी आमच्यासोबत असल्यामुळे आम्ही प्रत्येक ऐतिहासिक स्थळावर अत्यंत कमी वेळेत आणि अचूकपणे पोहोचू शकलो. एखाद्या विशिष्ट ठिकाणी कोणत्या योग्य मार्गाने जायचे, गाडी नेमकी कुठे पार्क करायची, या सर्व गोष्टींची त्यांना इत्थंभूत माहिती होती, ज्यामुळे आमचा वेळ आणि ऊर्जा दोन्ही वाचले. शिवाय, त्यांच्या अंगावर 'कर्नाटक टुरिझम'चा अधिकृत टी-शर्ट असल्यामुळे आणि ते स्वतः स्थानिक असल्यामुळे आम्हाला या भटकंतीमध्ये कोणत्याही प्रशासकीय किंवा स्थानिक अडचणींचा सामना करावा लागला नाही. अनेक वेळा त्यांनी आमच्यासाठी दुभाष्याचे काम देखील केले. त्यांच्या योग्य नियोजनामुळेच आम्ही 'विजय विठ्ठल' मंदिरामध्ये नेमक्या अशा अचूक वेळी पोहोचलो, जेव्हा तिथले जगप्रसिद्ध दगडी रथमंदिर मावळत्या सूर्याच्या सोनेरी प्रकाशात अगदी योग्य दिशेला झळकत होते. तसेच, विरूपाक्ष मंदिराचे दर्शन आम्ही त्यांच्या सल्ल्यानुसार दुसऱ्या दिवशी अगदी सकाळी सकाळी शांततेत घेतले. दुपारच्या जेवणासाठी आणि सकाळच्या नाश्त्यासाठी देखील त्यांनी आमच्या गरजेनुसार आणि आवडीनुसार आम्हाला योग्य हॉटेलमध्ये नेले. एका ठिकाणी जेव्हा आम्हाला पोलिसांनी थांबवले, तेव्हा येरीस्वामी यांनीच त्यांच्याशी संवाद साधला. हम्पीपासून जवळपास पंचवीस किलोमीटर अंतरावर असलेले पौराणिक 'पंपा सरोवर' देखील आम्ही स्वतःच गाडीने जाऊन पाहिले. परंतु, पहिल्या दोन दिवसांमध्ये जिथे खरोखरच ऐतिहासिक माहितीची आणि मार्गदर्शनाची नितांत आवश्यकता होती, तिथे गाईड असल्यामुळे हम्पीतील सर्व मुख्य आणि महत्त्वाची ठिकाणे अतिशय उत्तम प्रकारे पाहून झाली.

केवळ एका उत्तम गाईडमुळेच आमचा हा हम्पीचा तीन दिवसांचा ऐतिहासिक प्लॅन यशस्वी होऊ शकला. शिवाय ते आमच्या मातृभाषेत, म्हणजेच मराठीत संवाद साधत असल्यामुळे संपूर्ण प्रवासात एक वेगळीच आपुलकी निर्माण झाली होती, ज्याने या प्रवासाची रंगत अधिकच वाढवली.

--- तुषार भ. कुटे

 


 

अष्टकोनी पाणी दालन आणि श्री उड्डाण वीरभद्र मंदिर!

कमलापूरच्या दिशेने आणि हम्पीच्या मुख्य रस्त्यांवरून प्रवास करताना, विजयनगरच्या अफाट वैभवाची साक्ष देणाऱ्या आणखी दोन अत्यंत अद्भुत आणि परस्परविरोधी वास्तू आम्हाला पाहायच्या होत्या. त्यापैकी एक म्हणजे तत्कालीन प्रगत जल व्यवस्थापनाचा आणि राजेशाही विलासाचा उत्कृष्ट नमुना असलेले 'अष्टकोनी पाणी दालन' (Octagonal Water Pavilion) आणि दुसरे म्हणजे भगवान शिवाच्या रौद्र व अवाढव्य रूपाचे दर्शन घडवणारे 'श्री उड्डाण वीरभद्र मंदिर'. एकाच साम्राज्यात एकीकडे वास्तुकलेतील कमालीची शांतता आणि दुसरीकडे प्रखर भक्तीचा असा हा विलक्षण संगम अनुभवण्यासाठी आम्ही अतिशय उत्सुक होतो.

राजप्रांगणाच्या परिसराबाहेर आणि कमलापूरच्या वाटेवर काही अंतरावरच एका मोकळ्या जागेत मुख्य रस्त्याच्या शेजारी हे 'अष्टकोनी पाणी दालन' स्थित आहे. हम्पीच्या संपूर्ण प्रवासात आपल्याला बहुतांश वास्तू, मंदिरे आणि महाल हे चौकोनी किंवा आयताकृती पाहायला मिळतात. परंतु या वास्तूचा आकार अगदी नावाप्रमाणेच अचूक 'अष्टकोनी' म्हणजेच आठ कोपरे असलेला आहे. या दालनाच्या आत प्रवेश केल्यावर तत्कालीन वास्तूविशारदांच्या आणि अभियंत्यांच्या भूमितीय ज्ञानाचे मोठे आश्चर्य वाटते. या वास्तूच्या अगदी मध्यभागी एक अत्यंत प्रशस्त आणि अष्टकोनी आकाराचाच पाण्याचा तलाव आहे. या तलावाच्या चहूबाजूंनी आत उतरण्यासाठी सुबक दगडी पायऱ्यांची रचना अतिशय प्रमाणबद्ध पद्धतीने केलेली आहे. तलावाच्या सभोवताली एक अतिशय रुंद आणि हवेशीर असा गोलाकार परिक्रमा मार्ग (कॉरिडॉर) आहे, ज्याचे छत पेलण्यासाठी भक्कम दगडी खांब उभारलेले आहेत. या खांबांची आणि कमानींची रचना इंडो-इस्लामिक स्थापत्यशैलीची स्पष्ट आठवण करून देते, जी विजयनगरच्या अनेक शाही वास्तूंमध्ये प्रकर्षाने दिसून येते.

विजयनगरच्या राजांचे जल व्यवस्थापन किती प्रगत होते, याचे हे अष्टकोनी दालन म्हणजे एक अत्यंत जिवंत उदाहरण आहे. उन्हाळ्याच्या कडक दिवसांत राजघराण्यातील अत्यंत महत्त्वाचे सरदार, सेनापती किंवा राजाचे खास अतिथी या ठिकाणी येऊन निवांत वेळ घालवत असत. बाहेरून ताजे पाणी या तलावात आणण्यासाठी आणि वापरलेले पाणी एका गुप्त ड्रेनेज व्यवस्थेतून बाहेर काढण्यासाठी अत्यंत कल्पक रचना इथे केलेली होती. त्यामुळे या वास्तूत सतत एक प्रकारचा नैसर्गिक गारवा राहायचा. आज जरी हा तलाव कोरडा पडलेला असला, तरी इथल्या शांत आणि निवांत वातावरणात उभे राहिल्यावर, पंधराशे वर्षांपूर्वीच्या त्या राजेशाही विलासाची आणि मोकळ्या हवेत चालणाऱ्या राजकीय खलबतांची चित्रे मनामध्ये आपोआप उभी राहतात. वास्तुकलेचा तो शांत आणि लयबद्ध आविष्कार डोळ्यांत साठवून आम्ही कदिरामपुरा आणि हम्पीच्या मुख्य रस्त्याला लागलो.

या मुख्य रस्त्याच्या अगदी कडेलाच हम्पीमधील एक अत्यंत जागृत आणि महाकाय मूर्ती असलेले 'श्री उड्डाण वीरभद्र मंदिर' विसावलेले आहे. हम्पीच्या या ऐतिहासिक प्रवासात आपण आतापर्यंत अनेक भग्न आणि जिथली पूजाअर्चा शेकडो वर्षांपूर्वीच आक्रमणांमुळे बंद पडलेली आहे, अशी मंदिरे पाहिली. परंतु श्री उड्डाण वीरभद्र मंदिर याला एक अत्यंत सुखद आणि जिवंत अपवाद आहे. हे हम्पीमधील मोजक्या 'सक्रिय' मंदिरांपैकी एक आहे, जिथे आजही अत्यंत भक्तीभावाने आणि पारंपरिक पद्धतीने रोज पूजाअर्चा केली जाते. 

कन्नड भाषेमध्ये 'उड्डाण' या शब्दाचा अर्थ 'उंच' किंवा 'अवाढव्य' असा होतो. या मंदिराच्या मुख्य गाभाऱ्यात प्रवेश केल्यावर या नावाचा अर्थ अगदी शंभर टक्के सार्थ ठरतो. समोरच एकाच अखंड पाषाणात कोरलेली आणि तब्बल सोळा फूट (सुमारे पाच मीटर) उंचीची भगवान वीरभद्राची महाकाय मूर्ती उभी असलेली दिसते. वीरभद्र हा भगवान शिवाचा एक अत्यंत उग्र आणि विनाशकारी अवतार मानला जातो. राजा दक्षाने आयोजित केलेल्या यज्ञात जेव्हा माता सतीने स्वतःला भस्मसात केले, तेव्हा त्या अथांग दुःखाने आणि क्रोधाने भगवान शिवाने दक्षाच्या यज्ञाचा विध्वंस करण्यासाठी आपल्या जटेतून वीरभद्राची निर्मिती केली होती, अशी हिंदू पुराणात कथा आहे. तेच रौद्र रूप या पाषाणात अतिशय जिवंतपणे कोरण्यात आले आहे. या सोळा फूट उंच मूर्तीला चार हात असून, त्यामध्ये खड्ग (तलवार), ढाल, धनुष्य आणि बाण धारण केलेले आहेत. वीरभद्राच्या गळ्यात कवटीची माळ आहे आणि चेहऱ्यावरील भाव अत्यंत रागीट आणि उग्र आहेत. एवढ्या महाकाय मूर्तीचे दर्शन घेताना आपल्याला अक्षरशः मान उंचावून वर पाहावे लागते.

या महाकाय मूर्तीच्या अगदी शेजारी, पायापाशी बोकडाचे डोके असलेल्या 'दक्ष प्रजापती'ची एक छोटीशी आकृती देखील कोरलेली दिसते, जो वीरभद्रासमोर हात जोडून शरणागती पत्करून उभा आहे. पौराणिक कथा एकाच दगडातून इतक्या ताकदीने मांडण्याचे शिल्पकारांचे कौशल्य खरोखरच वाखाणण्याजोगे आहे. या मंदिरामध्ये 'सर्वंगा लिंग' नावाचे एक अत्यंत दुर्मिळ शिवलिंग देखील प्रस्थापित केलेले आहे, ज्यावर नियमितपणे जलाभिषेक केला जातो. विजयनगरचे शूर सैनिक आणि सेनापती युद्धावर जाण्यापूर्वी याच वीरभद्राचे दर्शन घेऊन आपल्यात वीरश्रीयुक्त ऊर्जा आणि शौर्य निर्माण करत असत. आज शेकडो वर्षांनंतरही जेव्हा या मंदिरात धूप-आरतीचा सुवास दरवळतो आणि ढोल-ताशांच्या गजरात मंत्रोच्चार घुमतात, तेव्हा संपूर्ण गाभारा एका विलक्षण अध्यात्मिक ऊर्जेने भरून जातो. परकीय आक्रमकांच्या भीषण विध्वंसामध्ये सुदैवाने ही मूर्ती सुरक्षित राहिली, आणि त्यामुळेच विजयनगरच्या त्या प्रखर भक्तीचा अंश आजही येथे पाहायला मिळतो.

उड्डाण वीरभद्राच्या त्या उग्र चेहऱ्यामागे दडलेला न्याय आणि अष्टकोनी दालनातील तो शांत विलास, या दोन्ही गोष्टी हम्पीच्या बहुरंगी आणि अथांग इतिहासाचे अत्यंत सुंदर पैलू आहेत. एकाच दिवशी मानवी कलाकुसरीचे आणि भक्तीचे हे दोन टोकाचे आविष्कार पाहणे, हा खऱ्या अर्थाने या प्रवासातील एक अत्यंत संस्मरणीय आणि कायम स्मरणात राहणारा अनुभव ठरला.

--- तुषार भ. कुटे

#कर्नाटक #मराठी #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत #मंदिर


 




Saturday, June 27, 2026

पाण्यावर तरंगणारे 'प्रसन्न विरूपाक्ष' मंदिर!

आजच्या या ऐतिहासिक प्रवासाच्या आणि दिवसाच्या शेवटाकडे जात असताना, आमच्या पावलांनी एका अत्यंत अनोख्या आणि गूढ मंदिराची वाट धरली. काल आणि आज दिवसभरात याच देवळाच्या समोरच्या रस्त्यावरून आम्ही अनेकदा प्रवास केला होता, पण या वास्तूचे खरे रहस्य आणि तिची भव्यता आम्हाला तेव्हा समजली नव्हती. हे रहस्यमयी मंदिर म्हणजे 'प्रसन्न विरूपाक्ष मंदिर' होय. तुम्हाला हे ऐकून आश्चर्य वाटेल की, आज ज्या जागेवर हे मंदिर मोठ्या दिमाखात उभे आहे, तिथे जेमतेम पन्नास-साठ वर्षांपूर्वी मंदिराचा साधा मागमूसही नव्हता! म्हणजेच, तब्बल शेकडो वर्षे एका वैभवशाली साम्राज्याचे हे एवढे मोठे मंदिर याच ठिकाणी जमिनीत गाडलेले आहे, याची साधी कल्पनाही कोणाला नव्हती.

मुख्य डांबरी रस्त्यावरून आम्ही डाव्या बाजूला आतमध्ये वळलो. भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षण खात्याने अतिशय काळजीपूर्वक संरक्षित केलेल्या या ऐतिहासिक परिसरामध्ये जाण्यासाठी एकच मुख्य प्रवेशद्वार तयार केलेले आहे. या प्रवेशद्वारावरच या मंदिराची संपूर्ण आणि रंजक माहिती सांगणारा एक फलक लावलेला आहे. या प्रवेशद्वारातून आत प्रवेश केल्यावर जे दृश्य दिसते, ते हम्पीमधील इतर कोणत्याही मंदिरापेक्षा पूर्णपणे वेगळे आणि थक्क करणारे आहे. हे संपूर्ण मंदिर जमिनीच्या पातळीखाली म्हणजेच एका खोलगट भागात बांधलेले आहे. आजूबाजूच्या रखरखीत आणि खडकाळ परिसराच्या अगदी विरुद्ध, पुरातत्व खात्याने या मंदिराच्या सभोवताली एक अतिशय सुंदर, शांत आणि हिरवीगार बाग फुलवली आहे. अनेक झाडे लावून या परिसराला एका निसर्गरम्य छायेत वेढून टाकले आहे.

या हिरव्यागार बागेतून चालताना, दगडांमध्ये अतिशय सुबकपणे कोरलेल्या पुरातन पायऱ्यांवरून आम्ही हळूहळू खाली मंदिराच्या दिशेने उतरू लागलो. एका अत्यंत सुंदर आणि कलात्मक दगडी प्रवेशद्वारातून आम्ही जमिनीच्या खाली प्रवेश केला. आमच्या संपूर्ण हम्पीतल्या आतापर्यंतच्या प्रवासात हे एकुलते एक असे मंदिर होते, जिथे पोहोचण्यासाठी आम्हाला पायऱ्या चढून वर जाण्याऐवजी, चक्क जमिनीच्या खाली पायऱ्या उतरून जावे लागत होते! हा अनुभवच मुळात अंगावर रोमांच उभे करणारा होता. सर्व पायऱ्या उतरून खाली पोहोचल्यानंतर, या मंदिराचा मुख्य सभामंडप आणि गाभारा आमच्या दृष्टीस पडला, आणि एका अद्भुत आश्चर्याने आमची पावले तिथेच थबकली.

समोर दिसणाऱ्या या संपूर्ण मंदिराच्या गाभाऱ्याभोवती आणि महामंडपात पाणी साचलेले होते. कडक उन्हाळ्याचे दिवस असूनही या पाण्याची पातळी फारशी कमी झालेली नव्हती. हे दृश्य खरोखरच अचंबित करणारे होते. इतिहासकारांच्या आणि स्थानिक जाणकारांच्या मते, जवळूनच वाहणाऱ्या तुंगभद्रा नदीतून एका खास आणि गुप्त भूमिगत कालव्याद्वारे या ठिकाणी थेट पाणी आणले गेले असावे. या प्रगत जल व्यवस्थापनामुळेच हे मंदिर वर्षातील बाराही महिने, कोणत्याही ऋतूत अर्धेअधिक पाण्याखाली असते. याला म्हणूनच अनेकदा 'अंडरग्राउंड शिवा टेम्पल' किंवा 'पातळेश्वर मंदिर' असेही म्हटले जाते. हिंदू धर्मशास्त्रानुसार भगवान शिव हे अत्यंत उष्ण आणि रौद्र प्रवृत्तीचे मानले जातात. त्यांच्या पिंडीला शांत आणि शीतल ठेवण्यासाठी सतत जलाभिषेक केला जातो. याच कल्पनेतून विजयनगरच्या कल्पक वास्तूविशारदांनी या मंदिराची रचनाच अशी केली असावी की, भगवान प्रसन्न विरूपाक्षाचा गाभारा कायम जलमग्न राहील आणि पिंडीला सतत पाण्याचा नैसर्गिक स्पर्श होत राहील. जमिनीखाली असल्यामुळे आणि पाण्याने वेढलेले असल्यामुळे या मंदिरात प्रवेश करताच भर उन्हाळ्यातही एका विलक्षण आणि सुखद गारव्याची अनुभूती येते.

पाण्याच्या कडेकडेने मुख्य गाभाऱ्याकडे जाताना विजयनगरच्या स्थापत्यशास्त्राचा एक अत्यंत प्रगल्भ आणि कलात्मक आविष्कार आपल्याला पाहायला मिळतो. या मंदिराची एकंदरीत रचना ही विजयनगरच्या वास्तुकलेला अत्यंत अनुकूल अशीच आहे. मंदिराचे छत सपाट असून त्याला आधार देणारे असंख्य दगडी खांब या सभामंडपात उभे आहेत. या चौरसाकृती आणि भक्कम खांबांवर अतिशय रेखीव आणि सुबक असे नक्षीकाम केलेले आहे. यावर कोरलेली पौराणिक शिल्पे आणि भौमितिक रचना या मंदिराला एक वेगळीच आकर्षकता आणि भव्यता प्रदान करतात. अंधाऱ्या गाभाऱ्यात, पाण्यावर पडणारे खांबांचे प्रतिबिंब आणि त्या शांत पाण्यातून चालताना येणारा तो संथ आवाज, हे सर्व आपल्याला एका वेगळ्याच अध्यात्मिक आणि गूढ विश्वात घेऊन जाते. छतावर वटवाघळांचा थोडासा वावर असला तरी, तिथली ती गूढ शांतता मनाला एक प्रकारची भुरळ घालते.

मुख्य गाभाऱ्याचे ते जलमग्न सौंदर्य डोळ्यांत साठवून आम्ही मंदिराच्या डाव्या बाजूला जाणाऱ्या एका छोट्या रस्त्याने थोडे मागे गेलो. त्या ठिकाणी देखील अत्यंत सुंदर नक्षीकामातील आणखी एक लहान पण रेखीव दगडी मंदिर आम्हाला दिसून आले. या उपमंदिराच्या अगदी समोरच एक प्राचीन शिलालेख अत्यंत सुरक्षितपणे ठेवलेला दिसला. या शिलालेखावर कोरलेल्या कन्नड लिपीतील नोंदींनुसार, विजयनगरचे महान सम्राट कृष्णदेवराय यांनी आपल्या कारकिर्दीत या मंदिराला आणि इथल्या देवतेला काही जमिनी दान दिल्याचा स्पष्ट उल्लेख आढळतो. यावरून या मंदिराचे तत्कालीन ऐतिहासिक आणि धार्मिक महत्त्व किती अनन्यसाधारण होते, हे सिद्ध होते.

या मंदिराच्या रचनेचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे, जमिनीच्या वरून किंवा बाहेरून चालणाऱ्या कोणत्याही व्यक्तीला आतमध्ये इतके भव्य आणि जलमग्न मंदिर दडलेले आहे, याचा पुसटसाही अंदाज येत नाही. बाहेरील शत्रूंना किंवा आक्रमकांना या मंदिराची भनक लागू नये, अशा अत्यंत सुरक्षित आणि गुप्त पद्धतीने ही एकंदरीत रचना केली असावी. आणि याच कल्पक रचनेमुळे पंधराशे पासष्ट सालच्या भयंकर विध्वंसामध्ये हे मंदिर पूर्णपणे नष्ट होण्यापासून बचावले. काळाच्या ओघात हे मंदिर मातीच्या आणि राडारोड्याच्या ढिगाऱ्याखाली पूर्णपणे गाडले गेले होते. १९८० च्या दशकापर्यंत या ठिकाणी एवढे मोठे मंदिर आहे, याची कुणालाच अजिबात कल्पना नव्हती. जेव्हा पुरातत्व खात्याने या भागात उत्खनन सुरू केले, तेव्हा जमिनीच्या पोटातून हा खजिना जसाच्या तसा उजेडात आला. हम्पीच्या या अफाट आणि अवाढव्य साम्राज्यामध्ये मंदिरांचा प्रवास करत असताना, जमिनीखाली दडलेल्या आणि पाण्यावर तरंगणाऱ्या या अद्भुत प्रसन्न विरूपाक्ष मंदिराची मोहिनी पर्यटकांना पडल्याशिवाय राहत नाही. इतिहास आणि निसर्गाचा हा एक अत्यंत अद्भुत आणि गूढ संगम आहे, जो प्रत्येक प्रवाशाच्या मनात कायमचा कोरला जातो.

--- तुषार भ. कुटे 

#कर्नाटक #मराठी #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत #मंदिर


 















Thursday, June 25, 2026

माल्यवंत रघुनाथ मंदिर आणि लक्ष्मणतीर्थ!

हम्पीच्या मुख्य डांबरी रस्त्यावरून बाहेर पडताना आम्ही आमचा मोर्चा उजवीकडे असणाऱ्या एका उंच डोंगराच्या दिशेने वळवला. अतिशय वळणावळणाचा, नागमोडी आणि आजूबाजूला गर्द झाडी असलेल्या एका सुंदर घाटातून प्रवास करत आम्ही हळूहळू त्या डोंगराचा माथा गाठला. या शांत आणि निवांत डोंगराच्या सर्वोच्च माथ्यावर विजयनगरच्या उत्कृष्ट द्राविड स्थापत्यशैलीत बांधलेले एक अतिशय सुंदर आणि भव्य मंदिर आमच्या दृष्टीस पडले. हेच ते हम्पीमधील अत्यंत ऐतिहासिक 'माल्यवंत रघुनाथ मंदिर' होय. एका अतिशय रेखीव आणि सुबक नक्षीकाम केलेल्या भव्य प्रवेशद्वारातून आम्ही मंदिर परिसरात प्रवेश केला. आत पाऊल ठेवताच समोर संपूर्ण दगडात आणि अत्यंत नाजूक नक्षीकामात बांधलेले हे मुख्य मंदिर मोठ्या दिमाखात उभे असल्याचे दिसले. या मुख्य मंदिराच्या डावीकडे देखील एक भव्य असे दुसरे प्रवेशद्वार होते आणि मंदिराच्या अगदी समोरच आकाशाकडे झेपावणारा एक सुंदर दीपस्तंभ उभा होता. आमच्या सोबत असलेल्या गाईडने आम्हाला आधीच सावध केले होते की, या परिसरात वानरांचा बऱ्यापैकी वावर आहे. प्रत्यक्षात तिथे वानरसेना होतीच, परंतु त्यांचा वावर अजिबात त्रासदायक नव्हता. उलट, प्राचीन काळातील महाबली वाली आणि सुग्रीव यांच्या 'किष्किंधा नगरी'तील वानरांचा हाच तो खरा प्रदेश असावा, याची प्रकर्षाने जाणीव आम्हाला तिथे झाली.

या ठिकाणी आमच्या व्यतिरिक्त इतर कोणताही पर्यटक किंवा भाविक नव्हता. त्या अतिशय शांत, निवांत आणि प्रसन्न वातावरणामध्ये आम्ही माल्यवंत रघुनाथ मंदिराच्या मुख्य गाभाऱ्याकडे मार्गक्रमण केले. या मंदिराचा इतिहास आणि पौराणिक संदर्भ अत्यंत रंजक आणि रामायणाशी जोडलेला आहे. रामायणातील कथांनुसार, जेव्हा रावणाने माता सीतेचे अपहरण केले आणि प्रभू श्रीराम आणि लक्ष्मण तिच्या शोधात दक्षिण भारतात आले, तेव्हा याच माल्यवंत पर्वतावर त्यांनी आपला मुक्काम ठोकला होता. पावसाळ्याचे चार महिने म्हणजेच 'चातुर्मास' त्यांनी याच ठिकाणी व्यतीत केला होता आणि पावसाळा संपल्यानंतरच सीतेच्या शोधाच्या मोहिमेला खऱ्या अर्थाने गती आली होती. याच काळात प्रभू श्रीराम सीतेच्या विरहाने अत्यंत व्याकूळ झाले होते.

याच कथेचा संदर्भ आपल्याला या मंदिरातील मुख्य मूर्तीमध्ये पाहायला मिळतो. मुख्य गाभाऱ्यात प्रवेश केल्यावर माल्यवंत रघुनाथाची म्हणजेच भगवान श्रीरामांची एक अत्यंत दुर्मिळ अशी मूर्ती दृष्टीस पडते. साधारणपणे आपण राम-लक्ष्मणाची मूर्ती हातात धनुष्यबाण घेतलेल्या वीर रूपात पाहतो, परंतु येथील मूर्तीमध्ये श्रीरामांच्या हातात कोणतेही शस्त्र नाही. ते अतिशय शांत आणि काहीशा विरही, ध्यानस्थ अवस्थेत बसलेले आहेत. त्यांच्या चेहऱ्यावर माता सीतेपासून दूर असल्याचा विरह आणि पावसाळा संपण्याची वाट पाहण्याची ती शांतता अतिशय स्पष्टपणे कोरलेली जाणवते. रामांच्या मूर्तीशेजारीच लक्ष्मण आणि गुडघे टेकून बसलेल्या मारुतीरायाची मूर्ती देखील पाहायला मिळते.

मुख्य सभामंडपात पाऊल ठेवताच कानावर अखंड रामनामाचा गजर पडतो. तिथे डाव्या बाजूला दोन भाविक अत्यंत तल्लीन होऊन भजन करत होते. या मंदिराचे हे एक सर्वात मोठे वैशिष्ट्य आहे की, येथे दिवसाचे चोवीस तास आणि वर्षाचे ३६५ दिवस अव्याहतपणे हे रामनामाचे भजन किंवा 'रामधून' चालूच असते. शेकडो वर्षांपासून ही अखंड भजनाची परंपरा येथे जोपासली गेली आहे.

या मुख्य मंदिराच्या शेजारीच आणखी एक छोटेखानी पण अतिशय कल्पक असे मंदिर पाहायला मिळाले. एका भव्य आणि नैसर्गिक दगडी पाषाणाच्या वरच्या बाजूला अतिशय नक्षीदार रचना करून त्यावर मंदिराचा कळस चढवलेला होता. निसर्ग आणि मानवी कलाकृती यांचा असा संगम हम्पीमध्येच पाहायला मिळतो. ज्या बाजूला मंदिराचे दुसरे प्रवेशद्वार आहे, बरोबर त्याच बाजूला मागे आणखी एक अत्यंत सुंदर आणि रेखीव नक्षीकाम केलेला सभामंडप उभा होता. हम्पीतील जगप्रसिद्ध 'विजय विठ्ठल' मंदिरामध्ये असलेल्या अवाढव्य सभामंडपाशी खूप साधर्म्य सांगणारा हा मंडप त्या दिवशीच्या ढगाळ आणि आल्हाददायक वातावरणात अतिशय खुलून दिसत होता. आमच्या गाईडने माहिती दिली की, आजही या भव्य सभामंडपाचा वापर स्थानिक लोक विवाह समारंभांसाठी आणि लग्नकार्यांसाठी करतात. पंधराशे वर्षांपूर्वीच्या त्या ऐतिहासिक आणि पवित्र वास्तूत आजही सनई-चौघडे वाजतात, हे ऐकून खूप नवल वाटले.

माल्यवंत रघुनाथ मंदिराच्या चहुबाजूंनी शत्रूपासून संरक्षण करण्यासाठी अतिशय भक्कम आणि उंच अशी संरक्षणात्मक तटबंदी बांधलेली आहे. मंदिराच्या बरोबर मागील बाजूच्या तटबंदीच्या भिंतीला एक छोटेसे प्रवेशद्वार होते. त्या छोट्याशा दरवाजातून डोके वाकवून आम्ही जेव्हा बाहेर आलो, तेव्हा समोरच एका नैसर्गिक उंचवट्यावर मोठ्या पाषाणाच्या आतमध्ये कोरलेले एक मंदिर दिसून आले. हेच ते रामायणातील संदर्भाने पावन झालेले 'लक्ष्मणतीर्थ' होय!

या लक्ष्मणतीर्थाच्या अगदी समोर उजव्या बाजूला असलेल्या एका अवाढव्य खडकाला जमिनीवर एक भलीमोठी भेग गेलेली दिसली. या भेगेच्या दोन्ही बाजूंना खडकावर अनेक लहान-मोठ्या शंकराच्या पिंडी आणि नंदीचे अतिशय सुबक चित्र कोरलेले पाहायला मिळाले. या ठिकाणामागील आख्यायिका अत्यंत रंजक आहे. राम, लक्ष्मण आणि सीता (काही कथांनुसार फक्त राम आणि लक्ष्मण सीतेच्या शोधात असताना) वनवासात असताना याच ठिकाणी त्यांनी चातुर्मासाचा उपवास आणि वास्तव्य केले होते. एक दिवस प्रभू श्रीरामांना अत्यंत तहान लागली होती आणि आजूबाजूला कुठेही पाणी नव्हते. तेव्हा आपल्या मोठ्या भावाची तहान भागवण्यासाठी लक्ष्मणाने आपला बाण काढला आणि पूर्ण ताकदीनिशी तो बाण या खडकावर मारला. बाण लागताच त्या खडकातून पाण्याचा एक निर्मळ आणि गोड झरा उसळून वर आला आणि श्रीरामांची तहान भागली. लक्ष्मणाच्या बाणाने निर्माण झाले म्हणून याला 'लक्ष्मणतीर्थ' असे म्हटले जाते.

काळाच्या ओघात आज हजारो वर्षे उलटून गेली असली तरी, आजही लक्ष्मणतीर्थातील या खडकाच्या चिरेमध्ये स्वच्छ आणि खळाळते पाणी असल्याचे प्रत्यक्ष पाहायला मिळते. उन्हाळ्याच्या कडक दिवसांतही हे पाणी कधीच आटत नाही, हे खऱ्या अर्थाने एका चमत्कारासारखेच आहे. या पाण्याच्या प्रवाहासमोरील पाषाणाखालील एका नैसर्गिक गुहेत असलेल्या छोट्या मंदिरात आजही एक पुजारी अत्यंत निष्ठेने रोज पूजा-अर्चा करताना दिसतो. विजयनगरचे साम्राज्य लयाला गेले, पण इथली भक्ती आणि इथल्या पुराणांचे संदर्भ काळाच्या कसोटीवर आजही तसेच जिवंत आहेत.

लक्ष्मणतीर्थाचे दर्शन घेऊन आम्ही थोडे मागे आलो. इथून समोर नजर टाकली असता, दूरवर पसरलेला तो पौराणिक अंजनाद्री पर्वत आणि हम्पीतील सर्वात उंच अशी मातंग टेकडी स्पष्टपणे दिसून आली. निसर्गातील एका महान चित्रकाराने रंगवलेल्या नयनरम्य कॅनव्हासप्रमाणे ते अथांग चित्र आमच्यासमोर उभे होते. दिवस मावळतीकडे झुकला होता, सूर्य पश्चिमेकडे आला होता परंतु तो ढगांच्या आड लपलेला होता. त्यामुळे थेट सूर्यप्रकाश नसला तरी, ढगांमधून विखुरलेल्या सूर्यप्रकाशाच्या लालसर, केशरी आणि सोनेरी छटा संपूर्ण आसमंतात भरून राहिल्या होत्या.

डोंगराच्या या उंचीवरून संपूर्ण हम्पी शहराचे आणि विजयनगरच्या अवशेषांचे एक अत्यंत अद्भुत, विस्तीर्ण आणि आकर्षक दर्शन होत होते. नजर जाईल तिथपर्यंत दूरदूरवर भल्यामोठ्या शिळांच्या आणि खडकांच्या टेकड्याच टेकड्या पसरलेल्या होत्या. अनेक टेकड्यांवरती शेकडो टनांचे महाकाय दगड एकावर एक अतिशय अचूकपणे रचून ठेवलेले दिसत होते. हे चित्र अतिशय गूढ आणि रहस्यमय भासत होते. इतके भले मोठे आणि अवाढव्य दगड या डोंगरांवर आले कुठून? गुरुत्वाकर्षणाला आव्हान देत या मोठमोठ्या दगडांवर आणखी मोठे दगड असे तोलून कसे रचले गेले असतील? इतकी प्रचंड ताकद मनुष्य प्राण्यांमध्ये तर निश्चितच असू शकत नाही. कदाचित निसर्गाची ही काहीतरी अज्ञात किमया असावी किंवा रामायणातील त्या वानरसेनेने हे दगड इथे रचून ठेवले असावेत, अशा अनेक भाबड्या कल्पना मनात येऊन गेल्या.

लांबलांबपर्यंत या दगडांची अशीच अचाट रचना दिसून येत होती. जसजशी संध्याकाळ गडद होत होती, तसतसा वातावरणामध्ये वाऱ्याचा प्रवाह आणि वेग देखील वेगाने वाढत होता. तिथली ती अत्यंत शांत, शितल आणि थंड हवा शरीराचा सारा थकवा दूर करून मन आतून प्रसन्न करत होती. दूरदूरच्या टेकड्यांवर आणि डोंगरांवर विजयनगर साम्राज्याचे पहारेकऱ्यांचे मनोरे देखील स्पष्टपणे दृष्टीस पडत होते. या वास्तूंची रचना इतकी चपखल होती की, प्रत्येक डोंगराकडे आणि वास्तूकडे तासन् तास टक लावून पहावे असे ते जादुई दृश्य होते. अगदी अचूक आणि बारकाईने निरीक्षण केले तरच या अथांग निसर्गात कुठेतरी एखादा मनुष्यप्राणी नजरेस पडायचा.

भौगोलिक दृष्टिकोनातून विचार केल्यास, एकेकाळच्या त्या महान आणि संपन्न विजयनगर साम्राज्याच्या रक्षणार्थ आणि टेहळणीसाठी ही जागा खरोखरच अनमोल अशीच होती. या उंचीवरून शत्रूच्या कोणत्याही हालचालीवर सहज लक्ष ठेवता येत असे. कितीही वेळ, अगदी तासन् तास या ठिकाणी बसून राहिलं आणि तो थंड वारा अंगावर घेत तो निसर्ग न्याहाळला तरी अजिबात कंटाळा येणार नाही, ही अत्यंत समाधानाची भावना मनामध्ये निर्माण झाली. या माल्यवंत पर्वतावरून आणि ढगांच्या आड लपलेल्या सूर्यामधून पाहिलेला हा सूर्यास्त कदाचित माझ्या जीवनातला आतापर्यंतचा सर्वोत्तम सूर्यास्त असावा, याची पूर्ण खात्री मला इथे पटली. एक विलक्षण अशी शांतता घेऊन आम्ही परतीची वाट धरली.

--- तुषार भ. कुटे 

#कर्नाटक #मराठी #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत #मंदिर