माझा हा ब्लॉग सर्व मराठी वाचकांसाठी खुला आहे. इथुन काही कॉपी केल्यास कृपया ब्लॉगचा पत्ता व लेखकाचे नाव (तुषार भ. कुटे) संदर्भात नमूद करावे...

Wednesday, June 3, 2026

लाल मातीतील ऐतिहासिक दुर्ग: बदामी

उन्हाळ्याचे दिवस सुरू असल्याने सकाळी लवकरच सूर्य आग ओकू लागतो. जसजसा दिवस वर येतो, तसतसा उन्हाचा चटका असह्य होऊ लागतो. त्यामुळे रणरणते ऊन सुरू होण्याआधी, म्हणजेच सूर्य माथ्यावर येण्यापूर्वीच बदामीचा ऐतिहासिक किल्ला सर करायचा, असा आमचा पक्का बेत होता. सकाळी ठीक सात वाजताच आम्ही हॉटेलमधून बाहेर पडलो आणि पायीच किल्ल्याच्या दिशेने चालायला सुरुवात केली. काल संध्याकाळी ज्या अगस्त्य तलावाचे विलोभनीय रूप आम्ही पाहिले होते, त्याच तलावाच्या परिसरापासून या किल्ल्याची खरी चढाई सुरू होते. आमचे हॉटेल तिथून जेमतेम एका किलोमीटरवर असल्याने, आम्ही बदामी गावाच्या गल्ल्यांमधून वाट काढत निघालो.

गावातील हा रस्ता मात्र थोडा निराशाजनक होता. अतिशय अरुंद वाटा, अस्वच्छ रस्ते आणि उघडी गटारे यातून मार्ग काढत आम्ही कसेबसे किल्ल्याच्या पायथ्याशी असलेल्या मुख्य दरवाजापाशी पोहोचलो. प्रवेशद्वारातून आत पाऊल ठेवताच समोर भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षण विभागाने उभारलेले एक सुंदर संग्रहालय आमचे स्वागत करत होते. त्याच्याच डाव्या बाजूला किल्ल्याकडे जाणारा आणखी एक भव्य दरवाजा होता. त्या दरवाजातून आत प्रवेश केल्यावर, लालभडक आणि अवाढव्य वालुकाश्माच्या खडकांमध्ये कोरलेला आणि उभारलेला बदामीचा तो अभेद्य किल्ला आमच्या नजरेत भरला. खालूनच किल्ल्यावर असणारी 'निम्न शिवालय' आणि 'उर्ध्व शिवालय' ही दोन ऐतिहासिक मंदिरे लक्ष वेधून घेत होती. यातील निम्न शिवालय चढाईच्या अर्ध्या वाटेवर लागते, तर उर्ध्व शिवालय किल्ल्याच्या अगदी सर्वोच्च टोकावर दिमाखात विराजमान झालेले दिसते.

कर्नाटकातील बागलकोट जिल्ह्यात स्थित असलेला बदामी किल्ला हा प्राचीन भारतीय वास्तुकलेचा आणि चालुक्य राजघराण्याच्या शौर्याचा एक ज्वलंत आविष्कार आहे. अगस्त्य तलावाच्या उत्तरेकडील लाल खडकांच्या अवाढव्य टेकडीवर हा किल्ला वसलेला आहे. पाचव्या आणि सहाव्या शतकात बदामी, जिचे प्राचीन नाव वातापी असे होते, ही चालुक्य साम्राज्याची राजधानी होती. इतिहासकारांच्या मते, चालुक्य राजा पहिला पुलकेशी याने इसवी सन ५४३ मध्ये या किल्ल्याची उभारणी केली आणि वातापीला आपली राजधानी बनवले. पुढे चालुक्यांचा विस्तार वाढला, पण इसवी सन ६४२ मध्ये पल्लव राजा पहिला नरसिंहवर्मन याने बदामीवर जोरदार हल्ला करून दुसरा पुलकेशी याचा पराभव केला आणि हा किल्ला जिंकून घेतला. पल्लवांनी या काळात किल्ल्याची मोठी नासधूस केली. पुढे काळाच्या ओघात हा किल्ला राष्ट्रकूट, विजयनगर साम्राज्य आणि आदिलशाहीच्याही ताब्यात राहिला.

बदामी किल्ल्याचा इतिहास सांगताना मराठा साम्राज्याचा या किल्ल्यावरील अंमल आणि पराक्रम प्रकर्षाने सांगावा लागतो. अठराव्या शतकात हा किल्ला मराठे आणि म्हैसूरचा टिपू सुलतान यांच्यातील संघर्षाचे एक प्रमुख केंद्र बनला होता. इसवी सन १७८६ मध्ये सवाई माधवराव पेशवे आणि नाना फडणवीस यांच्या मार्गदर्शनाखाली, हरिपंत फडके आणि तुकोजीराव होळकर यांच्या नेतृत्वाखालील विशाल मराठा फौजेने टिपू सुलतानाच्या ताब्यात असलेल्या या अभेद्य बदामी किल्ल्याला कडाडून वेढा घातला. अत्यंत निकराच्या आणि प्रखर युद्धानंतर मराठ्यांनी हा किल्ला फत्ते केला आणि या लाल मातीच्या दुर्गावर मराठा साम्राज्याचा भगवा अभिमानाने फडकला. या ऐतिहासिक विजयानंतर प्रदीर्घ काळ हा किल्ला मराठ्यांच्या भक्कम ताब्यात होता. मराठ्यांनी या किल्ल्याचे भौगोलिक आणि लष्करी महत्त्व अचूक ओळखून त्याचा एक महत्त्वाचे लष्करी ठाणे म्हणून उपयोग केला. किल्ल्यावर फिरताना या वास्तूच्या कणाकणात दडलेला मराठ्यांचा हा देदीप्यमान इतिहास आणि त्यांचा पराक्रम आजही जाणवतो.

बदामी किल्ल्याचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे त्याचे नैसर्गिक संरक्षण होय. लाल वालुकाश्माच्या दोन अवाढव्य टेकड्यांच्या मध्ये हा किल्ला वसलेला आहे. या टेकड्यांमधील नैसर्गिक दऱ्या आणि खडकांमधील खोल भेगांचा उपयोग किल्ल्याच्या संरक्षणासाठी अतिशय खुबीने करण्यात आला आहे. किल्ल्यावर जाण्यासाठी खडकांमधूनच नागमोडी पायऱ्या कोरल्या आहेत. काही ठिकाणी दोन खडकांमधील वाट इतकी अरुंद आहे की एका वेळी एकच व्यक्ती तिथून जाऊ शकते. प्रवेशद्वारावर असलेले भक्कम बुरुज आणि जाड तटबंदी आजही या किल्ल्याच्या अभेद्यतेची साक्ष देतात.

किल्ल्यावर चढताना इतिहासाचे अनेक टप्पे आपल्यासमोर उलगडत जातात. किल्ल्याच्या पायथ्याशी असलेले भारतीय पुरातत्व विभागाचे संग्रहालय हे प्राचीन इतिहासाचा खजिना आहे. या संग्रहालयात चालुक्य काळातील अनेक दुर्मिळ मूर्ती, शिलालेख आणि नक्षीकाम केलेले दगड जतन करून ठेवले आहेत. लज्जागौरी, नंदी, शिव-पार्वती आणि इतर देवतांच्या सुबक मूर्ती येथे पाहायला मिळतात. किल्ल्याची चढाई सुरू केल्यानंतर अर्ध्या वाटेवर एका मोठ्या खडकाच्या सपाट भागावर 'निम्न शिवालय' लागते. मूळतः हे मंदिर भगवान गणेशाला समर्पित असावे, असा काही तज्ज्ञांचा कयास आहे. पल्लव राजांनी जेव्हा बदामीवर हल्ला केला, तेव्हा त्यांनी या मंदिराची मोठी नासधूस केली. तरीही, मंदिराचा उरलेला गाभारा आणि द्रविड शैलीतील शिखराचा काही भाग आजही शिल्लक आहे.

किल्ल्याच्या अगदी सर्वोच्च टोकावर स्थित असलेले 'उर्ध्व शिवालय' म्हणजे बदामी किल्ल्याचा मुकुटमणीच आहे. हे मंदिर भगवान शिवाला समर्पित असले तरी, याच्या भिंतींवर भगवान विष्णूच्या दशावतारांच्या आणि श्रीकृष्णाच्या बाललीलांच्या सुंदर कथा कोरलेल्या आहेत. कालिया मर्दन आणि गोवर्धन पर्वत उचलणे यांसारखे प्रसंग यावर असल्याने हे मूळचे वैष्णव मंदिर असावे असे मानले जाते. किल्ल्याच्याच एका वेगळ्या खडकाळ कड्यावर मालेगिट्टी शिवालय उभे आहे. बदामीमधील सर्वात प्राचीन आणि पूर्णपणे सुरक्षित असलेल्या मंदिरांपैकी हे एक आहे. हे मंदिर सातव्या शतकात बांधले गेले असून ते द्रविड वास्तुकलेचा एक उत्कृष्ट नमुना मानले जाते. याशिवाय, किल्ल्यावर असलेल्या दोन भव्य आणि गोलाकार वास्तू या टिपू सुलतानाच्या काळातील धान्याची कोठारे म्हणून ओळखल्या जातात. किल्ल्याच्या काही बुरुजांवर जुन्या आणि जड तोफा आजही पाहायला मिळतात, ज्या या किल्ल्याच्या बदलत्या सत्तांची लष्करी आठवण करून देतात.

बदामी किल्ल्याचे सर्वात मोठे आकर्षण म्हणजे त्याच्या सर्वोच्च टोकावरून दिसणारे निसर्गरम्य दृश्य होय. येथून खाली पाहिल्यावर पूर्ण बदामी गाव एका छोट्या चित्रासारखे दिसते. त्याचबरोबर, निळ्याशार पाण्याचा अगस्त्य तलाव आणि त्याच्या किनाऱ्यावर वसलेले भूतनाथ मंदिर यांचे दृश्य भान हरपून टाकते. अगस्त्य तलावाच्या अगदी पलीकडच्या टेकडीवर कोरलेल्या बदामीच्या जगप्रसिद्ध लेण्या येथून स्पष्टपणे दिसतात. लाल खडक, हिरवीगार झाडी आणि तलावाचे निळे पाणी यांचा हा त्रिवेणी संगम पाहणे हा एक स्वर्गीय अनुभव असतो.

हा किल्ला पाहण्यासाठी साधारण दोन ते तीन तास लागतात. तीव्र चढ आणि असंख्य पायऱ्या असल्यामुळे आरामदायक पादत्राणे वापरणे आणि स्वतःजवळ पुरेसे पिण्याचे पाणी ठेवणे अत्यंत आवश्यक आहे. तसेच, किल्ल्यावर माकडांचा खूप मोठा वावर असल्याने खाण्याच्या वस्तू उघड्यावर न ठेवण्याची काळजी पर्यटकांनी घ्या
वी लागते. थोडक्यात सांगायचे तर, बदामीचा किल्ला ही केवळ दगडांची तटबंदी नसून तो चालुक्यांच्या सुवर्णयुगाचा आणि मराठ्यांच्या धगधगत्या पराक्रमाचा एक जिवंत इतिहास आहे. इथल्या लाल मातीत, खडकांच्या भेगांत आणि मंदिरांच्या शिखरांवर तो इतिहास आजही गुंजत असल्याचा भास येथे येणाऱ्याला नक्कीच होतो.

--- तुषार भ. कुटे 

#मराठी #कर्नाटक #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत






























 

Tuesday, June 2, 2026

अगस्त्य तलावाच्या काठावर: बदामीची निवांत संध्याकाळ आणि प्राचीन मंदिरांची सफर

घड्याळात साडेपाच वाजले होते. कालच्या पावसामुळे बदामीच्या आकाशात आजही ढगांनी मोठी दाटी केली होती, पण त्या दाट काळ्या ढगांमधूनही मावळत्या सूर्याची सोनेरी किरणे हळुवारपणे डोकावत होती. पावसामुळे वातावरणात एक सुखावणारा, आल्हाददायक गारवा पसरला होता. बदामीच्या प्रसिद्ध 'अगस्त्य तलावाला' भेट देण्यासाठी आणि तिथली संध्याकाळ अनुभवण्यासाठी हीच वेळ सर्वात योग्य होती.

बदामी लेण्यांच्या परिसरातून आम्ही एका रिक्षात बसलो. रिक्षावाल्याने गावातील अरुंद आणि नागमोडी गल्ल्यांमधून वाट काढत आम्हाला थेट तलावाच्या प्रवेशद्वारापाशी आणून सोडले. तिथे पोहोचताच अगस्त्य तलावाचा नयनरम्य आणि विस्तीर्ण परिसर आमच्या डोळ्यांसमोर उलगडला. शांत पात्रात उमटलेले ढगांचे प्रतिबिंब आणि दूरवर लक्ष वेधून घेणारे प्राचीन 'भूतनाथ मंदिर' पाहताच मन हरखून गेले. हा संपूर्ण ऐतिहासिक परिसर डोळे भरून पाहण्यासाठी आणि अनुभवण्यासाठी आमच्याकडे आता फक्त एकच तास उरला होता.

बदामीचा अगस्त्य तलाव हा केवळ एक पाण्याचा साठा नसून तो चालुक्यांच्या वैभवशाली इतिहासाचा एक शांत आणि अढळ साक्षीदार आहे. लालभडक वालुकाश्माच्या उंचच उंच कड्यांनी वेढलेला हा तलाव बदामीच्या नैसर्गिक आणि ऐतिहासिक सौंदर्यात मोलाची भर घालतो.

पाचव्या शतकात चालुक्य राजांनी या कृत्रिम तलावाची निर्मिती केली. या तलावाचे नाव महान 'अगस्त्य ऋषी' यांच्या नावावरून ठेवण्यात आले आहे. पुराणकथांनुसार, अगस्त्य ऋषींनी वातापी आणि इल्वल या दोन क्रूर राक्षसांचा वध याच परिसरात केला होता. या तलावाच्या पाण्यामध्ये औषधी आणि रोगनिवारक गुणधर्म आहेत, अशी स्थानिक लोकांची आणि भाविकांची श्रद्धा आहे. यामुळेच येथे येणारा प्रत्येक पर्यटक आणि भाविक तलावाच्या पाण्याला अत्यंत पवित्र मानतो. तीन बाजूंनी लाल दगडांच्या टेकड्या आणि एका बाजूला गाव, अशा या तलावाच्या सभोवताली असलेली शांतता मनाला एक वेगळीच भुरळ घालते.

या तलावाच्या पूर्व किनाऱ्यावर स्थित असलेला 'भूतनाथ मंदिर समूह' हा या परिसराचा मुख्य आकर्षण बिंदू आहे. दूरवरून तलावाकडे पाहताना हे मंदिर थेट पाण्यावर तरंगत असल्यासारखे भासते. हे मंदिर प्रामुख्याने भगवान शिवाला (भूतनाथ) समर्पित आहे. या मंदिराची निर्मिती दोन वेगवेगळ्या कालखंडांत झाल्याचे इतिहासकार सांगतात. पहिला टप्पा: मंदिराचा गाभारा आणि मुख्य भाग हा सुरुवातीच्या बदामी चालुक्यांच्या काळात (७ वे शतक) बांधला गेला. दुसरा टप्पा: बाहेरील मंडप आणि इतर विस्तार हा नंतरच्या कल्याणी चालुक्यांच्या (११ वे शतक) काळात पूर्ण झाला.

संध्याकाळच्या वेळी मावळत्या सूर्याची सोनेरी किरणे जेव्हा या मंदिराच्या लाल दगडांवर पडतात, तेव्हा ते दृश्य डोळ्यांचे पारणे फेडणारे असते. या मंदिराचे तलावाच्या संथ पाण्यात पडणारे प्रतिबिंब पाहणे हा एक स्वर्गीय अनुभव आहे. मंदिरातील कोरीव खांब आणि प्रवेशद्वारावरील नक्षीकाम चालुक्य शिल्पकारांच्या अद्वितीय कौशल्याची साक्ष देतात.

अगस्त्य तलावाच्या काठावर केवळ भूतनाथ मंदिरच नाही, तर इतरही अनेक लहान-मोठी प्राचीन मंदिरे आहेत. तलावाच्या पश्चिम किनाऱ्यावर 'यल्लम्मा मंदिर' स्थित आहे. या मंदिराचे शिखर 'कदंब' वास्तुकलेच्या शैलीत बांधलेले असून, ते तलावाच्या किनाऱ्यावरून अतिशय विलोभनीय दिसते. याशिवाय, तलावाच्या काठाला लागून असलेल्या पायऱ्यांवर अनेक छोटी शिवालये आणि देवळ्या बांधलेल्या आहेत. एकेकाळी या तलावाच्या पायऱ्यांवरून चालुक्य राजघराण्यातील लोक आणि ऋषीमुनी स्नान आणि अनुष्ठाने करत असत.

तलावाच्या एका बाजूला (दक्षिण टेकडीवर) बदामीच्या प्रसिद्ध आणि जगभरात ओळखल्या जाणाऱ्या लेण्या आहेत, तर दुसऱ्या बाजूला (उत्तरेकडील टेकडीवर) बदामीचा प्राचीन किल्ला आणि 'मालेगिट्टी शिवालय' उभे आहे. या दोन्ही भव्य टेकड्यांच्या मध्यभागी अगस्त्य तलाव एखाद्या हिऱ्यासारखा विसावला आहे. तलावाच्या काठावर बसून सभोवतालचा हा अवाढव्य लाल दगडांचा परिसर न्याहाळताना आपण अक्षरशः इतिहासात हरवून जातो.

आमच्याकडे असलेला एक तास कसा निघून गेला, हे समजलेच नाही. तलावाच्या संथ पाण्यातील लाटा, आजूबाजूला असणारी मंदिरांची गूढ शांतता, लाल दगडांच्या भव्य गुहा आणि संध्याकाळचा तो आल्हाददायक गारवा... हे सर्व एका सुंदर चित्रासारखे आमच्या मनात कायमचे कोरले गेले. चालुक्यांची ही राजधानी आणि तिथला हा अगस्त्य तलाव म्हणजे वास्तुकला, निसर्ग आणि अध्यात्म यांचा एक अनोखा त्रिवेणी संगम आहे!









#मराठी #कर्नाटक #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत

  

Monday, June 1, 2026

चालुक्यांच्या राजधानीकडे, गोकाक ते बदामी एक निसर्गरम्य आणि ऐतिहासिक प्रवास!

काल रात्री पडलेल्या पावसामुळे गोकाकमधील सकाळ अतिशय आल्हाददायक आणि थंडगार वाटत होती. पण जसजसा सूर्य वर येऊ लागला, तसतसा वातावरणात उकाडा जाणवू लागला आणि आता कडक उन्हाळा सुरू आहे, याची तीव्र जाणीव झाली. त्यामुळे लवकरात लवकर बदामीकडे प्रस्थान करणे गरजेचे होते. गाडी चार्जिंगला लावल्यामुळे त्यात थोडा वेळ गेला आणि परिणामी गोकाकमधून निघायला दुपार टळली. येथून बदामीचे अंतर साधारण सव्वाशे किलोमीटर होते, त्यामुळे तिथे पोहोचायला किमान दोन तास तरी लागतील, याचा अंदाज आला होता.

दुपारी बाराच्या सुमारास आमची गाडी दक्षिण कर्नाटकाच्या दिशेने मार्गस्थ झाली. रस्ता केवळ दुपदरी होता, पण काळाकुट्ट आणि अतिशय गुळगुळीत होता. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंनी असलेली झाडी पाहून असे वाटत होते की, अनेक वर्षांपूर्वी कोणीतरी जाणीवपूर्वक आणि शिस्तबद्ध पद्धतीने हे वृक्षारोपण केले असावे. कालच्या पावसामुळे ही झाडे अधिकच टवटवीत आणि हिरवीगार दिसत होती.

प्रवासातील हा टप्पा अत्यंत विलोभनीय होता; काही अंतर फक्त वडाच्या झाडांची रांग, तर पुढे पिंपळाची आणि त्यानंतर कडुनिंबाच्या झाडांची दाट सावली! "रस्ते असावेत तर असे," हा विचार नकळत मनात येऊन गेला. अनेक ठिकाणी तर या गर्द झाडीने रस्त्यावर एक सुंदर नैसर्गिक कमान तयार केली होती, ज्याच्या शीतल छायेतून आमचा प्रवास सुरू होता.

तासाभराचा प्रवास पूर्ण झाल्यावर वाटेत 'तोरगळ' नावाचा एक ऐतिहासिक भुईकोट किल्ला नजरेस पडला. तो थोडा भग्न अवस्थेत असला तरी, त्याची फार पडझड झालेली नव्हती. त्याचे अनेक बुरुज आणि भक्कम तटबंदी आजही दिमाखात उभी आहे. प्रशासनाने थोडी डागडुजी केली, तर हे नक्कीच एक उत्तम पर्यटन स्थळ बनू शकते.

पुढे याच रस्त्यावर 'रामदुर्ग' हे मध्यवर्ती ठिकाण आणि तिथला भुईकोट किल्ला लागला. दाट लोकवस्तीच्या पाठीमागे एका छोट्याशा डोंगरावर हा किल्ला स्थित आहे. तो आजही चांगल्या स्थितीत आहे, परंतु चहुबाजूंनी उभ्या राहिलेल्या काँक्रीटच्या जंगलामुळे रस्त्यावरून त्याचे खरे सौंदर्य न्याहाळता येत नाही, ही एक मोठी खंत वाटली. रामदुर्ग ओलांडल्यानंतर साधारण अर्ध्या तासाने उजव्या बाजूला एका खोलगट भागात 'मुदकावी' नावाचा आणखी एक भुईकोट किल्ला दिसला. या किल्ल्यांची तटबंदी लांबूनही सहज लक्ष वेधून घेते. पण एकूणच, महाराष्ट्रातील भुईकोट किल्ल्यांप्रमाणेच कर्नाटकातील या दुर्गांचीही काहीशी उपेक्षा झाल्याचे जाणवले.

मजल-दरमजल करत अखेर आम्ही बदामीच्या वेशीवर येऊन पोहोचलो. तिथल्या लाल मातीत आणि लालभडक दगडांत निसर्गाने व मानवाने कोरलेले अप्रतिम सौंदर्य जणू आमचे स्वागतच करत होते. गावात प्रवेश करताच समोर दूरवर पसरलेला बदामी किल्ल्याचा विस्तीर्ण डोंगर नजरेत भरला.

एकेकाळच्या वैभवशाली चालुक्यांच्या या ऐतिहासिक राजधानीत आम्ही भर दुपारी पाऊल ठेवले होते. बदामी गाव तसे अगदी साधे आणि गजबजलेले वाटले. रोजच्या जगण्याच्या गडबडीत इथले लोक कदाचित आपल्या आजूबाजूला विखुरलेल्या या महान इतिहासाच्या पाऊलखुणांपासून अनभिज्ञ असावेत, असे क्षणभर वाटून गेले. आता पुढचे दोन दिवस याच गावात मुक्काम करून, या प्राचीन वास्तूंचा आणि इतिहासाचा मागोवा घ्यायचा होता, या विचारानेच प्रवासाचा सगळा थकवा कुठल्या कुठे पळून गेला.

--- तुषार भ. कुटे

#मराठी #कर्नाटक #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत







 

ऐतिहासिक प्रवासाची सुरुवात: पुण्यातून बदामीकडे!

विजयनगर साम्राज्याच्या वैभवशाली इतिहासाची साक्ष देणारे 'हम्पी' आणि चालुक्यांची प्राचीन राजधानी असलेला 'बदामी' किल्ला पाहण्याची आमची गेली चार वर्षे नुसतीच चर्चा सुरू होती. काही ना काही कारणांमुळे हा योग जुळून येत नव्हता. पण यावर्षी मात्र सर्व अडचणी बाजूला सारून, कर्नाटकातील या ऐतिहासिक वारशाच्या पर्यटनाचा आम्ही पक्का बेत आखला.

पहिल्या दिवशी थेट ४५० किलोमीटरचा प्रवास करून बदामीला पोहोचायचा आमचा विचार होता. एका दिवसात हे अंतर पार करणे तसे सहज शक्य होते; परंतु प्रवासाला निघताना नेहमीप्रमाणे पुण्यातूनच बाहेर पडायला आम्हाला बराच उशीर झाला. मजल-दरमजल करत आम्ही महाराष्ट्राची सीमा ओलांडून कर्नाटकात प्रवेश केला, तोवर सूर्य मावळतीला गेला होता. हळूहळू अंधार दाटून येऊ लागला आणि वातावरणात एक वेगळाच बदल जाणवू लागला. पूर्वमोसमी पावसाचे थंड वारे वाहू लागले होते. दूरवर आकाशात विजांचा कडकडाट सुरू होता आणि काहीच वेळात पावसाची जोरदार बॅटिंग सुरू होणार, याची स्पष्ट चाहूल निसर्ग देत होता.

मुंबई-बंगळुरू राष्ट्रीय महामार्गावरून हत्तरगी टोलनाक्याच्या अलीकडे आम्ही आमची गाडी डावीकडे वळवली. इथून पुढे सहा पदरी प्रशस्त महामार्गाची जागा एका दोन पदरी, एकाकी ग्रामीण डांबरी रस्त्याने घेतली. वाहनांची वर्दळ एकदम कमी झाली होती. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना घनदाट झाडी होती आणि समोरून एखादेच वाहन क्वचितच येत होते. आकाशात काळ्याकुट्ट ढगांनी गर्दी केली आणि थोड्याच वेळात रिमझिम पावसाला सुरुवात झाली.

बेळगाव जिल्ह्यातील गोकाक तालुक्यात असलेल्या 'हिडकळ' धरणाच्या अगदी काठाकाठाने आमचा प्रवास सुरू होता. सभोवतालच्या निसर्गरम्य परिसरात रिमझिम पावसासोबतच आता वाऱ्याचा वेगही वाढला. बघता बघता पावसाने रौद्ररूप धारण केले. सोसाट्याचा वारा, मुसळधार पाऊस आणि पूर्णपणे अनोळखी रस्ता... यामुळे आमच्या गाडीचा वेग आपोआपच मंदावला. भर म्हणून की काय, याच निर्जन आणि वादळी परिसरात गुगल मॅपनेही काम करणे बंद केले आणि आम्ही चक्क रस्ता चुकलो!

त्या मुसळधार पावसातच आम्ही एका छोट्या गावात गाडी थांबवली. तिथे एका स्थानिक व्यक्तीला पुढचा रस्ता विचारला. त्याने अत्यंत आपुलकीने, पण अस्खलित 'कन्नड' भाषेत आम्हाला बदामीकडे जाणारा रस्ता समजावून सांगितला. दुर्दैवाने, त्यातला एकही शब्द आम्हाला समजला नाही! तरीही 'हो' ला 'हो' करत आम्ही नुसतीच मान हलवली आणि अंदाजाने समोरच्या रस्त्याला लागलो. सुदैवाने, तोपर्यंत आमच्या दुसऱ्या मोबाईलवर गुगल मॅप पुन्हा सुरू झाला होता.

आता रात्र बरीच झाली होती आणि अशा वातावरणात थेट बदामी गाठणे शक्य नव्हते. त्यामुळे जवळच्याच तालुक्याच्या ठिकाणी, म्हणजेच 'गोकाक' शहरात रात्रीचा मुक्काम करण्याचे आम्ही ठरवले. पुढच्या अर्ध्या तासात आम्ही गोकाकमध्ये पोहोचलो. आता पावसाचा जोर ओसरला होता, पण शहरातील रस्ते पाण्याने तुडुंब भरले होते. मघाशी वादळामुळे खंडित झालेला वीजपुरवठाही सुदैवाने पूर्ववत झाला होता. बऱ्याच वेळच्या अंधाऱ्या आणि निर्जन प्रवासानंतर एखाद्या शहराच्या सानिध्यात आल्याने हायसे वाटले आणि आजची रात्र इथेच थांबायचा आमचा निर्णय सार्थ ठरला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी जाग आल्यावर हॉटेलच्या खिडकीतून बाहेर पाहिले, तर गावाच्या कडेला असलेला एक सुंदर डोंगर लक्ष वेधून घेत होता. काल रात्रीच्या मुसळधार पावसामुळे तो अगदी हिरवागार आणि ताजातवाना भासत होता. याच डोंगरावर गोकाकचा ऐतिहासिक जुना किल्ला दिमाखात उभा आहे. पण, आमचे मुख्य ध्येय 'बदामी' होते आणि आधीच प्रवासाला उशीर झाल्यामुळे, गोकाकच्या किल्ल्याकडे नाईलाजाने पाठ फिरवून आम्ही आमच्या पुढच्या ऐतिहासिक प्रवासाला लागलो.

--- तुषार भ. कुटे 

#मराठी #कर्नाटक #बदामी #हंपी #कर्नाटक_प्रवास_वृत्तांत




Thursday, February 12, 2026

वा. सी. बेंद्रे: एक ध्येयवेडे इतिहासकार

जगाची प्रगती शहाण्या लोकांमुळे होत नाहीत ती होते वेड्या लोकांमुळे अर्थात ध्येयवेड्या लोकांमुळेच! महाराष्ट्राच्या इतिहासामध्ये असाच एक ध्येयवेडा व्यक्ती होऊन गेला ज्याने आपल्या इतिहास लेखनाची दिशा बदलून गेली. विस्कळीत असलेला मराठी इतिहास सुसंगतपणे पूर्णत्वास आला.
सुमारे शंभर वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. आयुष्यात काहीतरी वेगळं, उच्च आणि समाजाला उपयोगाचे होईल असं काहीतरी करण्याच्या हेतूने रायगड जिल्ह्यातील पेणमध्ये जन्मलेल्या या युवकाने शीघ्रलेखनपद्धती शिकायला सुरुवात केली. शिवाय त्या काळात अतिशय कमी लोकांना ज्ञात असणारी टंकलेखनपद्धती अर्थात टाईपरायटिंग देखील त्याने सहजपणे आत्मसात केली. इसवी सन १९२२ मध्ये त्याचे मराठीतील शीघ्रलेखन पद्धती हे पुस्तक प्रकाशित झाले. नुसते पुस्तक प्रकाशित करूनच तो थांबला नाही. तर या कौशल्याचा वापर प्रत्यक्ष करायला त्याने सुरुवात केली. त्याचे सन १९२८ मध्ये "साधन-चिकित्सा: शिवशाहीचा चर्चात्मक इतिहास" हे पुस्तक प्रकाशित झाले. इतिहास लेखन पद्धती, इतिहासाची रचना आणि साधनांचा अभ्यास कसा करायचा, याची चिकित्सा या पुस्तकांमध्ये विस्तृतपणे केली होती. तोपर्यंत महाराष्ट्राचा इतिहास विस्कळीत असाच होता. काही मराठी आणि इंग्रजी इतिहासकारांनी आपल्या पद्धतीने इतिहास लिहिला होता. पण त्यामध्ये बऱ्याच त्रुटी होत्या. म्हणूनच या युवकाने आपले सारे आयुष्य महाराष्ट्राच्या इतिहासाला वाहून घेण्याचे ठरवले. पुण्यातील पेशवे दप्तरमध्ये असणारी कागदपत्रे व्यवस्थित रचनावर लावून दिली आणि याच कार्यामुळे तंजावर संस्थानातील कागदपत्रे देखील रचनावार लावण्याचे कार्य त्याला मिळाले. त्याची धडपडी आणि ध्येयवेडी वृत्ती बघून इंग्रज अधिकाऱ्यांनी इतिहास संशोधनासाठी त्याला युरोपला पाठविण्याचे ठरवले. हा युवक म्हणजे इतिहासाचे भीष्माचार्य वा. सी. बेंद्रे होत.


लॉर्ड ब्रेबॉर्न या इंग्रज अधिकाऱ्याच्या मार्गदर्शनाखाली वा. सी. बेंद्रे यांची रवानगी इतिहास संशोधनासाठी इंग्लंडला करण्यात आली. भारतामध्ये त्याकाळी उपलब्ध असणारी अनेक कागदपत्रे इंग्रजांनी त्यांच्या देशामध्ये नेली होती. याशिवाय तत्कालीन भारतावर राज्य करणाऱ्या अनेक परकीय राज्यकर्त्यांची कागदपत्रे देखील युरोपात त्यांच्या देशांमध्ये उपलब्ध होती. या कागदपत्रांचा अभ्यास करण्याचे काम बेंद्रे यांच्यावर सोपवण्यात आले. आधीच ध्येयवेडी वृत्ती अंगात असल्याने आणि आपल्या आवडीचे काम मिळाल्याने बेंद्रे यांनी अहोरात्र लाखो कागदपत्रांचा अभ्यास केला. त्यातून हजारो पानांची टिपणे देखील काढली. महाराष्ट्राच्या इतिहासाची अद्भुत आणि अज्ञात माहिती देखील त्यांना याच कागदपत्रांतून मिळाली. यातमध्येच एक महत्त्वाचे चित्र देखील त्यांना प्रत्यक्ष पाहायला मिळाले. ते म्हणजे छत्रपती शिवाजी महाराजांचे व्हॅलेंटाईन नावाच्या डच चित्रकाराने काढलेले चित्र होय. महाराष्ट्राला तोपर्यंत एका वेगळ्याच चित्राद्वारे शिवाजी महाराज दिसले होते. परंतु बेंद्रे यांनी पुराव्यानिशी शिवाजी महाराजांचे पहिले चित्र भारतीयांना दाखवले. सन १९३३ मध्ये ह्याच चित्राची प्रत त्यांनी पुण्यात प्रदर्शित केली होती. इंग्लंडमध्ये अभ्यास करत असताना तत्कालीन ब्रिटिश पंतप्रधान नेव्हिल केंबर्लेन यांच्यापर्यंत त्यांचे नाव पोहोचले. या अभ्यासू इतिहासकाराची त्यांनी भेट देखील घेतली होती. तो काळ द्वितीय महायुद्धाचा होता. जर्मनी अतिशय मोठ्या फौजेसह इंग्लंड बरोबरच अन्य दोस्त राष्ट्रांवर चालून आलेले होते. म्हणूनच इंग्लंडमधील स्थिती आणखी बिघडत चाललेली होती. याच कारणास्तव बेंद्रे यांना केवळ दोन वर्षांमध्ये आपला अभ्यास पूर्ण करून परतीच्या मार्गाने जावे लागले. पण या दोन वर्षांमध्ये त्यांनी ऐतिहासिक कागदपत्रांचा भला मोठा साठा तयार केला होता. जल मार्गाने परतत असताना देखील त्यांच्यावर युद्धजन्य परिस्थितीची टांगती तलवार होती. आपली दोन वर्षांची मेहनत घेऊन ते जहाजात चढले. प्रवास अतिशय कठीण होता. भारताच्या दिशेने निघालेले त्यांचे जहाज केवळ रात्री प्रवास करत होते. एकीकडे भारतामध्ये त्यांचे आप्तस्वकीय त्यांच्या वाटेला डोळे लावून बसलेले होते. अखेरीस ऐतिहासिक ज्ञानाचा तो सागर घेऊन त्यांनी महासागर पार केले व अनेक महिन्यांनी भारतामध्ये पोहोचले.
भारतात परतल्यानंतर त्यांनी इतिहास संशोधनाच्या विविध विषयांमध्ये हात घातला. पुण्यातील भारत इतिहास संशोधन मंडळ तसेच मुंबईच्या मराठी ग्रंथ संग्रहालयाच्या पायाउभारणीमध्ये त्यांचा मोलाचा वाटा होता. युरोपामध्ये जमवलेल्या सर्व कागदपत्रांचा त्यांनी बारकाईने अभ्यास केला. पुरावे तपासले आणि महाराष्ट्राचा व विशेषतः शिवशाही कालखंडाचा विस्कळीत इतिहास सुसंगतपणे आणि विस्तृतपणे लिहायला सुरुवात केली. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे छत्रपती संभाजी महाराजांच्या कारकिर्दीवर नाटककार आणि कादंबरीकारांनी लावलेले डाग त्यांनी पुराव्यानिशी धुवून काढले व शंभूराजांचे पहिले विस्तृत चरित्र त्यांनी लिहिले. शिवाय पुणे जिल्ह्यातील वढू बुद्रुक गावामध्ये झाडाझुडपांमध्ये दडलेली संभाजी महाराजांची समाधी देखील त्यांनी शोधून काढली. शिवाजी महाराजांचे आजोबा मालोजी राजे यांची समाधी देखील त्यांनीच शोधली. मालोजीराजे, शहाजीराजे, छत्रपती शिवाजी महाराज, छत्रपती संभाजी महाराज आणि छत्रपती राजाराम महाराज  या सर्वांची शास्त्रशुद्ध चरित्र लिहिणारे बेंद्रे हे आजही एकमेव इतिहासकार आहेत. त्यांच्या इतिहास संशोधन प्रवासामध्ये मिळालेले अनेक संस्कृत ग्रंथही त्यांनी मराठीमध्ये भाषांतरित केले. यात प्रामुख्याने केशव पंडितकृत राजाराम चरितम, गागाभट्टकृत शिवराज्याभिषेक प्रयोग:, दंडनीतीप्रकरणम सारख्या दुर्मिळ ग्रंथांचा समावेश होतो. याशिवाय गोवळकोंड्याची कुत्बशाही, विजापूरची आदिलशाही, राणा जयसिंग, पोर्तुगीज यांच्यावरही त्यांनी ग्रंथ लिहिले. 
संत तुकाराम महाराजांचा इतिहासकाराच्या दृष्टीने अभ्यास करणारे ते पहिलेच संशोधक होते. भगवद्गीतेचा अभंगात्मक अनुवाद असणारी तुकाराम महाराज रचित 'मंत्रगीता' देखील बेंद्रे यांनी शोधून काढली, संपादित आणि प्रकाशित केली. तुकारामांचे चरित्र तीन खंडांमध्ये त्यांनी लिहून काढले. याशिवाय त्यांची अनेक इंग्रजी पुस्तके देखील प्रकाशित झालेली आहेत. त्यांच्या एकूण ग्रंथांची संख्या ६० पेक्षा अधिक आहे. वयाच्या ९० व्या वर्षांपर्यंत त्यांचा अभ्यास आणि लिखाण सुरू होते.
आजही वा. सी. बेंद्रे यांचे ग्रंथ नवइतिहासकार प्रमाण मानतात. त्यांच्याकडे असणारी इतिहास अभ्यासदृष्टी आत्मसात करण्याचा प्रयत्न करतात. आपल्या विस्कळीत इतिहासाला सुसंगत दिशा देणाऱ्या या इतिहासकाराची आज १४२ वी जयंती. त्यामुळे त्यांच्या कार्याचे स्मरण करणे आणि वारसा पुढे घेऊन जाण्याचे कार्य करणे, हीच त्यांना खरी श्रद्धांजली ठरेल. 

--- तुषार भ. कुटे